اخبار و اعلانات
آمار
| تعداد نشریات | 38 |
| تعداد شمارهها | 1,408 |
| تعداد مقالات | 10,088 |
| تعداد مشاهده مقاله | 11,909,048 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 6,961,204 |
دولت و شهروندی دیجیتال در جمهوری اسلامی ایران (مطالعه موردی دولت های یازدهم و دوازدهم) | ||
| دولت پژوهی ایران معاصر | ||
| مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده، انتشار آنلاین از تاریخ 26 آذر 1404 | ||
| نوع مقاله: حکمرانی و فناوری های نوین | ||
| نویسندگان | ||
| جلیل دارا1؛ علی ناصری* 2 | ||
| 1علوم سیاسی، علوم انسانی، تربیت مدرس، تهران، ایران. | ||
| 2دانشگاه تربیت مدرس - دانشکده علوم انسانی- گروه علوم سیاسی- گرایش مسائل ایران، تهران- ایران. | ||
| تاریخ دریافت: 16 مهر 1404، تاریخ بازنگری: 26 آذر 1404، تاریخ پذیرش: 26 آذر 1404 | ||
| چکیده | ||
| با گسترش فناوریهای نوین ارتباطی، شهروندی دیجیتال به یکی از چالشهای اصلی دولتها در حکمرانی معاصر بدل شده است و در ایران نیز ارزیابی نقش دولتها در ایجاد زیرساختها و سیاستهای لازم برای تحقق آن اهمیت دارد. این پژوهش با رویکرد توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر دادههای اسنادی و آماری دولت جمهوری اسلامی ایران انجام شده و پرسش اصلی آن است که «دولتهای یازدهم و دوازدهم چه نقشی در تحقق شهروندی دیجیتال ایفا کردهاند؟». چارچوب نظری تحقیق بر مدلهای کوران و ریبل، ماسبرگر، تولبرت و مکنیل استوار است که سه مؤلفه بنیادین شهروندی دیجیتال یعنی دسترسی، آموزش و قانونگذاری/رفتار را معرفی میکنند. فرضیه تحقیق بیان میکند که دولت در مؤلفه دسترسی عملکرد مطلوبتری داشته اما در آموزش و قانونگذاری با ضعفهای ساختاری روبهرو بوده است. هدف پژوهش تحلیل نقش دولت در تحقق شهروندی دیجیتال و آزمون فرضیه در بستر نهادی ایران است و اهمیت آن در تدوین سیاستهای مؤثر حوزه دیجیتال نهفته است. نوآوری تحقیق در تلفیق دادههای داخلی با چارچوبهای نظری بینالمللی است که تصویری جامع از وضعیت شهروندی دیجیتال در ایران ارائه میدهد. یافتهها نشان میدهد دولتهای یازدهم و دوازدهم در توسعه زیرساختهای ارتباطی و گسترش اینترنت سیار موفق بودهاند، اما در آموزش به دلیل فقدان برنامهریزی و در قانونگذاری به دلیل نبود قوانین جامع با چالشهای جدی مواجه شدهاند. نتیجهگیری تأکید میکند که تحقق شهروندی دیجیتال در ایران نیازمند اصلاح نهادی، آموزش فراگیر و قانونگذاری شفاف است و پیشنهاد میشود پژوهشهای آینده سیاستهای تربیت شهروندی دیجیتال در کشورهای اسلامی و سبکهای رفتاری نسل دیجیتال بررسی گردد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| دولت؛ جمهوری اسلامی ایران؛ شهروندی دیجیتال؛ شهروندی سنتی؛ فضای مجازی | ||
| عنوان مقاله [English] | ||
| State and Digital Citizenship in the Islamic Republic of Iran: A Case Study of the Eleventh and Twelfth Administrations | ||
| نویسندگان [English] | ||
| jalil Dara1؛ Ali Naseri2 | ||
| 1Political Science, Humanities, Tarbiat Modares, Tehran, Iran. | ||
| 2Tarbiat Modares University - Faculty of Humanities - Department of Political Science - Iranian Issues, Tehran - Iran. | ||
| چکیده [English] | ||
| With the expansion of modern communication technologies, digital citizenship has become one of the central challenges of contemporary governance, and in Iran the evaluation of governmental roles in establishing infrastructures and policies for its realization is of particular importance. This study, conducted with a descriptive–analytical approach and based on documentary and statistical data from the Islamic Republic of Iran, addresses the question: “What role did the Eleventh and Twelfth Governments play in achieving digital citizenship?” The theoretical framework relies on the models of Curran and Ribble, Mossberger, Tolbert, and McNeal, which identify three fundamental components of digital citizenship: access, education, and legislation/behavior. The hypothesis suggests that government performance was more effective in access, while structural weaknesses persisted in education and legislation. The aim is to analyze the governmental role within Iran’s institutional context, with significance lying in shaping effective digital policies. The innovation of this research is the integration of domestic data with international frameworks, offering a comprehensive picture of digital citizenship in Iran. Findings indicate that the Eleventh and Twelfth Governments succeeded in expanding communication infrastructures and mobile internet, yet faced serious challenges in education due to lack of planning and in legislation due to absent comprehensive laws. The conclusion emphasizes that achieving digital citizenship in Iran requires institutional reform, inclusive education, and transparent legislation, while future studies should examine policies of digital citizenship education in Islamic countries and behavioral styles of Iran’s digital generation. | ||
| کلیدواژهها [English] | ||
| Cyberspace, Digital citizenship, Government, Islamic Republic of Iran, Traditional citizenship | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 123 |
||