بررسی فقهی ممنوع بودن تلقین در تربیت دینی | ||
| پژوهش در مسائل تعلیم و تربیت اسلامی | ||
| مقاله 5، دوره 21، شماره 20، 1392 اصل مقاله (339.87 K) | ||
| نویسنده | ||
| سید نقی موسوی* | ||
| جامعه المصطفی العالمیه | ||
| چکیده | ||
| این پژوهش درصدد است ادعای ممنوع بودن تلقین را در تربیت دینی با روش دروندینی و استنباطی و فقهی بررسی، و روش تدریس تلقینی را به عنوان یکی از رفتارهای اختیاری مربیان به دانش فقه عرضه کند و به این پرسش پاسخ دهد که آیا کاربست روشهای تلقینی به شکل همگانی و همیشگی ممنوع است؛ اگر جواب منفی است در چه مواردی تلقین حرام است؟ منظور از تلقین در این پژوهش، «آموزش غیراستدلالی» است. نوشتار پیشرو، هفت دلیل برای دفاع از ممنوع بودن و حرمت کاربست تلقین در تربیت دینی مطرح کرده و در نهایت به این نتیجه دست یافته است که فرضیه «ممنوع بودن مطلق تلقین در تربیت دینی» قابل دفاع نیست. | ||
| کلیدواژهها | ||
| تلقین و تربیت دینی؛ تربیت اعتقادی؛ آموزش استدلالی؛ فقه تربیتی؛ فلاسفه تحلیلی تعلیم و تربیت | ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 509 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 576 |
||