برنامه درسی انسان گرایانه و تبیین مؤلفه های اساسی آن از منظر تعالیم اسلامی | ||
| پژوهش در مسائل تعلیم و تربیت اسلامی | ||
| مقاله 2، دوره 23، شماره 28، 1394، صفحه 7-34 اصل مقاله (2.17 M) | ||
| نویسندگان | ||
| سیده صدیقه عسگری* ؛ سید ابراهیم میرشاه جعفری؛ فریدون شریفیان | ||
| دانشگاه اصفهان | ||
| چکیده | ||
| شناخت حقیقت انسان از گذشته تاکنون محور اساسی مطالعات بسیاری از اندیشمندان در فلسفه، عرفان و علوم-انسانی بوده است. تأثیر مبنایی انسان در نظریهپردازی و طراحی برنامهها، منجر به شکلگیری مکتب انسانگرایی در دهههای 1960 و 1970 گردید و به فراخور آن، تعیین نیازهای فراگیران و تدوین برنامههایی مبتنی بر ساختار وجودی آنها، شناسایی انسان و معرفی جایگاه او در متن برنامهی درسی نیز، اهمیت ویژهای یافت. از سوی دیگر، جوامع اسلامی تحت تأثیر نگرش دین به نقش و جایگاه انسان در زندگی اینجهانی، نگاهی متفاوت و عمیقتر به مقولهی انسان و امکان تحقق عناصر وجودی وی کسب کردند. هدف از این نوشتار، علاوه بر ایجاد ارتباط میان مفاهیم مکتب انسانگرایی و آموزههای اسلامی، بررسی تطبیقی اندیشههای انسانگرایان با دیدگاههای دین مبین اسلام است. از این رو، به معرفی فاکتورهای اساسی مطرح شده در دیدگاه انسانگرایی، شامل «استدلال»، «خودپنداره»، «مهارتهای میانفردی»، «خودشکوفایی» و «همدلی، اصالت و احترام» از منظر تفکر اسلامی پرداخته است. روش پژوهش از نوع توصیفی- تحلیلی بوده و یافتهها نشان داد مکتب انسانگرایی، برای تحقق عوامل درونی انسان، تلاش به سزایی داشته است و تلفیق دستاوردهای آن با تعالیم اسلامی به طرز چشمگیری بر غنای آن خواهد افزود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| برنامه درسی؛ اسلام؛ انسان گرایی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,800 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,578 |
||