رویکرد اخلاقی به سیاست خارجی در اندیشه امام خمینی (ره)؛ محدوده وجوب بقا | ||
| دولت پژوهی ایران معاصر | ||
| مقاله 4، دوره 3، شماره 2 - شماره پیاپی 6، آذر 1396، صفحه 71-87 اصل مقاله (373.7 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| نویسنده | ||
| مجید بهستانی* | ||
| استادیار دانشگاه جامع امام حسین(ع) | ||
| چکیده | ||
| بنا بر منطق قدرت روابط بینالملل و بعضی از نظریههای سیاست خارجی، ایران باید به دنبال تولید و نگهداری سلاح اتمی باشد. آن چیزی که سبب حیرت سیاستمداران غربی شده است این است که افزون بر انکارهای همیشگی مسئولان نظام از پیگیری چنین هدفی، حضرت امام خمینی(ره) در فتوائی تاریخی هر گونه نگهداری، ساخت و استفاده از سلاح اتمی را حرام اعلام کردند. ایشان در طول جنگ تحمیلی فرماندهان نظامی را از به کارگیری سلاحهای کشتار جمعی منع کرده بودند. این در حالی است که تقویت بنیه نظامی کشور به گونهای که سبب هراس دشمن از تعدی شود یک واجب شرعی است. نقطه چالش برانگیز زمانی است که منع به کارگیری سلاحهای کشتار جمعی رأی مشهور فقها نیست بلکه قائلانی دارد. سؤال پژوهش این است که چه دلایل فکری سبب اعلام ممنوع شدن سلاحهای کشتار جمعی از سوی رهبران انقلاب اسلامی شده است. برای این منظور ضمن مروری بر فتاوای مختلف فقیهان بزرگ جهان شیعه از دورههای پیشین تاکنون و بازخوانی دلائل ایشان له و علیه این گونه تسلیحات، بر آرای حضرت امام خمینی(ره) تمرکز میشود. پاسخ سؤال این است که فقیه در مقام اجتهاد علاوه بر منابع فقهی بشدت از باورهای کلامی و بینشهای فردی ـ اجتماعی خویش تأثیر میپذیرد و از این رو، رأی حضرت امام(ره) در این باب بر اساس باورهای متفاوت اخلاقی و انسانشناختی ایشان قابل تفسیر است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| : امام خمینی(ره)؛ آیتالله خامنهای؛ سلاح اتمی؛ قاعده تترس؛ فقه سیاسی؛ فقه حکومتی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 547 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 355 |
||