واکاوی استقلال قضایی در ایران از مشروطه تا پهلوی(1285-1357) | ||
| دولت پژوهی ایران معاصر | ||
| مقاله 3، دوره 10، شماره 2، تابستان 1403، صفحه 59-83 اصل مقاله (859.88 K) | ||
| نوع مقاله: تاریخ معاصر ایران | ||
| نویسنده | ||
| صونا قاجار* | ||
| هیات علمی گروه پژوهشی مظالعات تاریخی انقلاب اسلامی، مرکز اسناد انقلاب اسلامی | ||
| چکیده | ||
| استقلال قضایی یکی از مهم ترین ارکان دموکراسی، تفکیک قوا و حفظ و تقویت برابری و عدالت در جامعه است و بنابراین وجود یا فقدان استقلال دستگاه قضایی یکی از ملاک های مهم در شناخت و تحلیل وضعیت جوامع در دوره های گوناگون است. این مهم دغدغهی مقالهی حاضر در پاسخ به پرسش از چگونگی و حدود و ثغور استقلال قضایی در ایران از پیش از مشروطه تا آستانهی انقلاب اسلامی بوده است که با رویکرد توصیفی-تحلیلی و با بهره گیری از منابع کتابخانهای و سندی، در صدد بررسی و ترسیم فراز و فرود استقلال قضایی در یاران در دوره ی مورد اشاره و تحلیل ریشه ها و دلایل آن بوده است. یافته های این مقاله نشان میدهد که استقلال قضایی دستگاه قضایی در ایران چه از زمان انحصار آن در دست فقها، یا زمان تقسیم اختیارات و وظایف آن میان محاکم شرع و عرف، تا تأسیس دیوان مظالم و صندوق عدالت در زمان ناصرالدین شاه، یا عدالت خانهی مظفرالدین شاه و یا حتی ایجاد تشکیلات نسبتآً مدرن قضائی، به اهتمام داور در زمان رضاشاه و گسترش تشکیلات قضایی در عصر پهلوی دوم، به دلایل متعددی از جمله نقص تشکیلات قضایی، تداخل حوزهی صلاحیت شرع و عرف، عدم تنظیم و تدوین قوانین متحد الشکل، عدم وجود ضمانت اجرای قانونی، و از همه مهمتر ماهیت استبدادی نظام حاکم و مداخلهی مقامات در امور قضایی، هرگز طعم واقعی استقلال را نچشید و همواره تحت تأثیر فشارهای درونی و بیرونی و اعمال نفوذ صاحبان قدرت بود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| استقلال قضایی؛ تفکیک قوا؛ عصر مشروطه؛ پهلوی اول؛ پهلوی دوم | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 506 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 361 |
||