نظامیان و برآمدن دولت مطلقه نوساز در دوره پهلوی اول | ||
| سیاست دفاعی | ||
| مقاله 7، دوره 33، شماره 126، بهار 1403، صفحه 195-175 اصل مقاله (577.5 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| نویسندگان | ||
| سید جواد هاشمی1؛ علی شیرخانی* 2؛ علیرضا ظهیری3 | ||
| 1دانشجوی دکتری علوم سیاسی گرایش ایران، دانشگاه آزاد اسلامی واحد قم، قم، ایران | ||
| 2استاد گروه علوم سیاسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد قم، قم، ایران | ||
| 3استادیار گروه علوم سیاسی پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی، قم، ایران | ||
| چکیده | ||
| تأثیر فزاینده نیروهای مسلح بر پویش تصمیمگیری سیاسی اعم از سیاست داخلی یا روابط خارجی، بسیاری از جامعه-شناسان سیاسی را بر آن داشته است تا همواره به مطالعه درباره مسئله جایگاه نظامیان در سیاست بپردازند. این مسئله در ایران معاصر با ساخت دولت مطلقه نظامی پس از کودتای سوم اسفند 1299ش. تأملات نظری فراوانی را به دنبال داشت. شکلی از دولت که با درهم آمیختن دو وجه متعارض دولت مطلقه با مدرنسازی توسط نظامیان و حمایت بیگانگان پدید آمد. اینکه نظامیان چگونه این همسازی را ایجاد کردند؟ موضوع مقاله حاضر است. برای پاسخ به این پرسش از الگوهای جامعه شناسی سیاسی که به بررسی مناسبات نیروهای اجتماعی و ساختار قدرت میپردازند، استفاده شده است. بنظر میرسد انگیزه نظامیان برای توسعه و افزایش اقتدار نیروهای مسلح الزام به مدرنسازی نهادی را ایجاد کرد و زمینه گسترده نفوذ نظامیان در سیاست از یکسو و اتحاد دولت مطلقه و پویش نوسازی از سوی دیگر فراهم شد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| نظامیان؛ دولت مطلقه؛ پهلوی اول؛ نوسازی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 431 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 287 |
||