نقدپذیری در دولت های بعد از انقلاب اسلامی: رهیافتی به تربیت انتقادی | ||
| دولت پژوهی ایران معاصر | ||
| مقاله 2، دوره 11، شماره 1، بهار 1404، صفحه 35-56 اصل مقاله (714.66 K) | ||
| نوع مقاله: جامعه شناسی سیاسی ایران | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.47176/irsj.2025.1173 | ||
| نویسندگان | ||
| محمد نبی زاده* 1؛ مهدی سیاوشی2 | ||
| 1مدرس دانشگاه جامع امام حسین (ع) | ||
| 2استادیار و عضو هیئت علمی تاریخ انقلاب اسلامی دانشگاه جامع امام حسین ع،تهران،ایران | ||
| چکیده | ||
| سعه صدر و نقد پذیری از عناصر اصلی رشد و تعالی جامعه بوده و می تواند باعث اصلاح امر حکمرانی گردد. این مقاله با هدف نقدپذیری در دولت های بعد از انقلاب اسلامی (سالهای ۱۳۶۸ تا ۱۴۰۰) با رهیافتی به تربیت انتقادی انجام گرفت . این پژوهش با رویکرد کیفی و با به کارگیری روش گردآوری دادههای کتابخانه ای و تکنیک اسنادی و تحلیل مفهومی استفاده شد. یافته ها نشان داد عواملی که سبب عدم نقد پذیری می شود، از سویی، شکاف میان جامعه و مسئولین، خودمحوری، وجود خصلت هایی چون تکبر وخودبزرگ بینی، میل به اقتدار کاریزماتیک، فقدان اعتماد به نفس، مقصر دانستن دیگران به جای پذیرش نقاط ضعف خود، کوچک شمردن انتقاد، و از سوی دیگر، بازگو کردن معایب و نادیده گرفتن نقاط قوت، پرخاشگری و توهین به جای انتقاد سازنده، غرض ورزی و انتقام به جای انتقاد هستند. نتایج پژوهش بیانگر این است که فراهم بودن بستر انتقاد در جامعه باعث افزایش مشارکت سیاسی و اجتماعی مردم، ایجاد وحدت میان مردم و مسئولان کشور، بالا رفتن فهم سیاسی- اجتماعی جامعه، جلوگیری از تشنجات سیاسی- اجتماعی، حفظ استقلال کشور، جلوگیری از رخنه دشمنان و تقویت پایه های نظام خواهد شد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| نقد؛ دولت؛ نقدپذیری؛ تربیت انتقادی؛ نظام سیاسی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 420 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 225 |
||