تحلیل و ارزیابی تدابیر ضد تحریمی در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران (1392 - 1403) از منظر نظریه نوواقعگرایی | ||
| دولت پژوهی ایران معاصر | ||
| مقاله 7، دوره 11، شماره 3، پاییز 1404، صفحه 159-188 اصل مقاله (1.32 M) | ||
| نوع مقاله: سیاست خارجی ایران | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.47176/IRSJ.2025.1333 | ||
| نویسندگان | ||
| محمد امین احمدی* 1؛ امیررضا نعمتی2؛ حسین محمدی سیرت3 | ||
| 1دانشجوی کارشناسی ارشد معارف اسلامی و علوم سیاسی، دانشکده معارف اسلامی و علوم سیاسی، دانشگاه امام صادق علیه السلام، تهران، جمهوری | ||
| 2دانشجوی کارشناسی ارشد معارف اسلامی و علوم سیاسی، دانشکده معارف اسلامی و علوم سیاسی، دانشگاه امام صادق علیه السلام، تهران، ایران | ||
| 3استادیار، گروه روابط بین الملل، دانشکده معارف اسلامی و علوم سیاسی، دانشگاه امام صادق علیه السلام، تهران، ایران. | ||
| چکیده | ||
| این مقاله به بررسی تطبیقی-کیفی نحوه مواجهه جمهوری اسلامی ایران با تحریمهای خارجی از منظر نظریه نوواقعگرایی (Neorealism) میپردازد. در دوره یازده ساله 1392-1403، ایران تحت فشارهای اقتصادی و سیاسی گستردهای قرار داشته و دولتهای مستقر، بهطور مداوم در تلاش بودهاند تا با این تحریمها مقابله کنند. پرسش اصلی مقاله این است که اقدامات انجامشده تا چه میزان با نقطهنظرات نظریه واقعگرایی همخوانی دارد و وجوه اشتراک و افتراق عملکرد دولتها مبتنی بر نظریه واقعگرایی در چه نقاط و نکاتی متمرکز میشود؟ یافتههای مقاله نشان میدهد که هر سه دولت بر سرکار این مقطع زمانی، با اتخاذ رویکردهای مشترک واقعگرایانه اما با استراتژیهای مختلف و از طرق گوناگون، تلاش کردهاند تا از طریق تقویت موقعیت اقتصادی و سیاسی ایران، فشارهای بینالمللی را کاهش دهند، امنیت ملی کشور را حفظ کنند و به این شکل از فشارهای تحریمی بکاهند. فرضیه این مقاله این است که به رغم وجود شباهتهای قابل توجه، تفاوتهای جدی در رویکردهای دولتها سبب شده تا دولتهای یازدهم و دوازدهم بیشتر تدابیر خود را بر ابعاد واقعگرایی مصونسازی (Hedging) متمرکز کنند و دولت سیزهم تاکید بیشتری بر امر موازنه قوا (Balancing) داشته باشد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| تحریم؛ دیپلماسی؛ سیاست خارجی؛ دولتهای جمهوری اسلامی ایران؛ تدابیر ضدتحریمی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 531 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 166 |
||