اثربخشی مداخله مبتنی بر چشمانداز زمانی بر کنشوری اجرایی زنان مطلقه | ||
| فصلنامه فرهنگی- تربیتی زنان و خانواده | ||
| مقاله 4، دوره 20، شماره 72، پاییز 1404، صفحه 117-143 اصل مقاله (1.88 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| نویسندگان | ||
| محمد کاظم شهریاری1؛ احمد حیدرنیا* 2؛ حمید دررودی2 | ||
| 1کارشناس ارشد مشاوره خانواده، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه بجنورد، بجنورد، ایران | ||
| 2استادیار، گروه علوم تربیتی و مشاوره دانشگاه بجنورد- بجنورد- ایران | ||
| چکیده | ||
| پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی مداخله مبتنی بر چشمانداز زمانی بر کنشوری اجرایی زنان مطلقه انجام شد. روش پژوهش، نیمه آزمایشی با طرح پیشآزمون و پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعه پژوهش، کلیه زنان مطلقه تحتپوشش موسسهخیریه محبانالرضا (علیهالسلام) و مرکز مشاوره هیمان مشهد در سال 1401 بود. از میان این زنان، 30 نفر که دارای اختلال در کنشاجرایی بودند بهصورت داوطلبانه انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه 15 نفره آزمایش و کنترل جایگزین شدند. برنامه چشمانداز زمان طی 6 جلسه برای گروه آزمایش اجرا شد، ولی گروه کنترل مداخلهای دریافت نکرد. ابزار پژوهش پرسشنامه نارساییها در کنشوری اجرایی (بارکلی، 2012) بود که در دو مرحله پیشآزمون و پسآزمون تکمیل شد. دادهها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس چند متغیره و تک متغیره مورد تجزیهو تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد مداخله مبتنی بر چشم انداز های زمانی بر بهبود نارسایی در کنشوری اجرایی زنان مطلقه اثربخش بود (05/0>p). همچنین مداخله مبتنی بر چشمانداز زمانی بر مولفه های پنج گانه کنشوری اجرایی شامل خودسازماندهی، خودکنترلی، خودانگیزشی، خودنظمجویی هیجانی و خودمدیریتی زمان تاثیرگذار بود (05/0>p). بر اساس یافته های این پژوهش میتوان نتیجه گرفت که مداخله مبتنی بر چشمانداز زمانی با روشن نمودن فرایند تفکر در سه چشم انداز زمانی گذشته، حال و آینده، یعنی توجه بیشتر به گذشته مثبت، توجه به حال و مهم جلوه دادن آینده همراه با تمرین های متعدد موجب بهبود در کنشوری اجرایی و مولفه های آن می گردد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| چشمانداز زمانی؛ کنشوری اجرایی؛ زنان مطلقه | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 309 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 169 |
||