بررسی تصدی گری دولت بر اقتصاد و اثر آن بر روند خصوصی سازی در ایران | ||
| دولت پژوهی ایران معاصر | ||
| مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده، انتشار آنلاین از 28 اردیبهشت 1405 | ||
| نوع مقاله: اقتصاد سیاسی ایران | ||
| نویسندگان | ||
| جلیل دارا1؛ حسین علی مختاری2 | ||
| 1'گروه علوم سیاسی | ||
| 2گروه علوم سیاسی | ||
| چکیده | ||
| مسئله تصدی‌گری و دخالت دولت در اقتصاد مورد اختلاف صاحب‌نظران است. اثربخشی راهبردهای توسعه به حدود تصدی دولت بستگی دارد. با وجود تمایل ایران به توسعه، تصدی دولت باعث ناترازی بین طرح‌ها و نتایج و تضعیف خصوصی‌سازی شده است. این مقاله با تمرکز بر عملکرد دولت‌ها (دهه ۱۳۹۰) و بررسی سه نوع «تصدی‌گری بودجه‌ای»، «غیربودجه‌ای» و «مداخله مالکیتی»، به ماهیت تصدی دولت می‌پردازد.پرسش اصلی آن است که چه ارتباطی میان سطح تصدی و اندازه دولت با نهادینگی خصوصی‌سازی وجود دارد؟ روش پژوهش توصیفی - تحلیلی و بر پایه تئوری دولت توسعه‌گرای پیتر ایوانز است. فرضیه تحقیق بیانگر آن است که به دلیل ضعف عملکرد دولت، کاهش تصدی‌گری محقق نشده و حجم مالکیت دولت باعث رشد اندازه دولت و حاشیه‌رفتن خصوصی‌سازی شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد گسترش تصدی‌گری اثر منفی معناداری بر موفقیت سیاست‌های خصوصی‌سازی دارد. افزایش هزینه‌های جاری بنگاه‌داری دولتی، مداخله در تولید و عدم ایفای نقش‌های حمایتی و قابلگی، مشارکت بخش خصوصی و بهره‌وری را کاهش داده است. یافته‌ها بر لزوم کوچک‌سازی دولت و بهبود حکمرانی اقتصادی مردم‌محور تأکید دارند. | ||
| کلیدواژه‌ها | ||
| پیترایوانز؛ تصدی گری؛ توسعه اقتصادی؛ دولت توسعه گرا؛ خصوصی سازی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 86 |
||