واکاوی سیاست خارجی اتحادیه اروپا و جمهوری اسلامی ایران در قبال بحران سوریه | ||
| دولت پژوهی ایران معاصر | ||
| مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده، انتشار آنلاین از 17 خرداد 1405 | ||
| نوع مقاله: سیاست خارجی ایران | ||
| نویسندگان | ||
| پژمان الهامی طالشمیکائیل* 1؛ علی محمد شریفی2؛ ولی شیرپور3 | ||
| 1مدرس دانشگاه، گروه حقوق و علوم سیاسی ،دانشکده حقوق و علوم اجتماعی ، دانشگاه پیام نور، تهران ، ایران | ||
| 2استادیار علوم سیاسی، گروه علوم سیاسی ، دانشکده حقوق و علوم اجتماعی ، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران، | ||
| 3استادیار گروه حقوق دانشگاه پیام نور- تهران:ایران | ||
| چکیده | ||
| تحولات بین‌المللی و منطقه‌ای همواره برای قدرت‌های بزرگ و منطقه‌ای از اهمیت بسزایی برخوردار بوده است. بحران سوریه از سال ۲۰۱۱، عرصه‌ای برای کنشگری بازیگران مختلف با منافع متعارض شد. یکی ازپیچیده ترین بحران های سیاسی سال های اخیر، درسوریه به وقوع پیوسته است. سوریه یکی از کشورهای مهم خاورمیانه است و با توجه به مجاورت با دریای مدیترانه و همچنین همسایگی با سرزمین های اشغالی فلسطین، از اهمیت ژئوپلیتیکی و ژئو استراتژیکی خاصی برخوردار است. با توجه به موقعیت راهبردی سوریه در منطقه خاورمیانه، پای بسیاری از بازیگران منطقه ای و فرامختلف آن دارد. بحران سوریه یکی از مهمترین تحولاتی است که در وضع آینده آن اثرگذار است و می تواند شکلی متفاوت از چینش قدرت در منطقه را پدید آورد. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و با ابزار گردآوری اطلاعات کتابخانه‌ای و اسنادی، به دنبال پاسخ به این پرسش است که جهت‌گیری سیاست خارجی ایران و اتحادیه اروپا در قبال بحران سوریه چگونه بوده است؟ یافته‌های تحقیق نشان می‌دهد که سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران با اتکا به رویکردی واقع‌گرایانه و با هدف حفظ منافع راهبردی خود، بر حمایت همه‌جانبه (مالی، نظامی و مشاوره‌ای) از دولت بشار اسد برای حفظ «وضع موجود» و جلوگیری از تضعیف «محور مقاومت» متمرکز بود. همچنین یافته‌ها حاکی از آن است که اتحادیه اروپا اگرچه در ابتدا با اعمال تحریم‌های شدید و به رسمیت شناختن ائتلاف مخالفان، خواستار«تغییر وضع موجود» و برکناری اسد بود، اما نتوانست یک سیاست خارجی و امنیتی مشترک و یکپارچه را دنبال کند. نتیجه‌گیری کلی مقاله بیانگر آن است که شکاف میان اعضای اصلی اتحادیه اروپا (به‌ویژه فرانسه، آلمان و بریتانیا) در تعریف منافع ملی و اولویت‌های امنیتی، مهمترین مانع در شکل‌گیری یک رویکرد واحد اروپایی بود؛ درحالی که ایران با تمرکز بر منافع راهبردی ثابت خود، رویکردی منسجم و پیوسته را در سراسر بحران حفظ کرد | ||
| کلیدواژه‌ها | ||
| سیاست خارجی؛ جمهوری اسلامی ایران؛ اتحادیه اروپا؛ بحران سوریه؛ غرب آسیا | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 100 |
||