مشروعیت اقدام متقابل جمهوری اسلامی ایران علیه آژانس بین‌المللی انرژی اتمی به دنبال حمله نظامی به تأسیسات انرژی صلح‌آمیز هستهای | ||
| دولت پژوهی ایران معاصر | ||
| دوره 12، شماره 02، تابستان 1405 | ||
| نوع مقاله: مسائل سیاسی ایران | ||
| نویسندگان | ||
| ولی اله نصیری* 1؛ صالح رضایی پیش رباط2؛ حجت سلیمی ترکمانی3 | ||
| 1دانشجوی دوره دکتری حقوق بین‌الملل دانشگاه آزاد اسلامی واحد مراغه، مراغه، ایران. | ||
| 2دانشیار پژوهشگاه علوم و فنون هسته ای تهران، ایران. | ||
| 3دانشیار گروه حقوق دانشگاه شهید مدنی آذربایجان | ||
| چکیده | ||
| رویکرد سیاست‌زده، گزینشی و تبعیض‌آمیز مدیرکل آژانس بین‌المللی انرژی اتمی نسبت به جمهوری اسلامی ایران و حملات مشترک اسرائیل و ایالات‌‌‌متحده آمریکا به تأسیسات هستهای ایران، موجب گردید تا دولت جمهوری اسلامی ایران با اتخاذ سیاستی چندلایه، راهبردی از جنس «ابهام عامدانه» را پیش‌‌‌گرفته و از نظر حقوقی بر اساس قانون مصوبة مجلس، ملزم به تعلیق همکاری با آژانس بین‌المللی انرژی اتمی شود. تحقیق حاضر به روش توصیفی-تحلیلی به بررسی مشروعیت اقدام متقابل جمهوری اسلامی ایران علیه آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در دوره پساجنگ پرداخته و به‌دنبال پاسخ به این سوال است که جمهوری اسلامی ایران بعد از حملات مشترک اسرائیل و ایالات‌‌‌متحده آمریکا به تاسیسات هستهای چه اقدامات و استراتژی‌هایی را اتخاذ کرده و آیا این اقدامات از منظر حقوق بین‌الملل قابل توجیه می‌باشند؟ تحقیق بر این فرضیه استوار است که جمهوری اسلامی ایران از نظر حقوقی اقدام متقابل علیه آژانس بین-المللی انرژی اتمی و از نظر راهبردی سیاست «ابهام استراتژیک» را اتخاذ کرده که این خودیاری با توجه به ماده 14 طرح مسئولیت سازمان‌های بین‌المللی 2011 قابل توجیه می‌باشد. | ||
| کلیدواژه‌ها | ||
| حقوق هستهای؛ جنگ؛ اقدام متقابل؛ راهبرد ابهام هستهای؛ عملیات چکش نیمه‌شب | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,049 |
||