عادی‌سازی روابط عربی-اسرائیلی و آینده امنیت منطقه‌ای عراق | ||
| فصلنامه آفاق امنیت | ||
| مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده، انتشار آنلاین از 29 شهریور 1405 | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| نویسندگان | ||
| محمد حسین جوکار* 1؛ مسعود کیا2 | ||
| 1گروه روابط بین‌الملل، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران | ||
| 2گروه روابط بین الملل، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| از زمان امضای توافق ابراهیم در سال ۲۰۲۰، تسریع در روند عادی‌سازی روابط میان برخی کشورهای عربی و اسرائیل موجب دگرگونی در معماری امنیتی خاورمیانه شده است. در این پژوهش به بررسی پیامدهای این روند بر آینده امنیت منطقه‌ای عراق پرداخته شده است. اسرائیل به‌عنوان بازیگری رسمی در ترتیبات امنیتی منطقه حضور یافته و همکاری‌های اطلاعاتی، نظامی و اقتصادی آن با دولت‌های عربی در حال گسترش است؛ تحولی که عراق را با چالش‌های متعارض روبه‌رو می‌سازد. از یک سو، فشارهای خارجی برای همسویی با محور عربی-اسرائیلی افزایش یافته و از سوی دیگر، مخالفت داخلی برخی جریان‌های سیاسی و اجتماعی با هرگونه نزدیکی به اسرائیل همچنان پررنگ است. پژوهش با بهره‌گیری همزمان از چارچوب نظری «نظریه مجموعه‌های امنیتی منطقه‌ای» و رویکرد «سازه‌انگاری»، ابعاد ساختاری و هویتی این تحولات را تحلیل می‌کند. روش تحقیق تحلیل محتوای کیفی است و داده‌های تحقیق را ۱۰۳ سند رسمی، گزارش اندیشکده‌ای، مقالات علمی و محتوای رسانه‌ای شامل می شود. یافته‌های پژوهش سه محور اصلی را آشکار می‌سازد: (۱) تغییر موازنه و افزایش ریسک سرایت منازعات ایران-اسرائیل به عراق، (۲) تضاد هویتی و مشروعیت داخلی در تقابل میان الزامات دولت و مقاومت اجتماعی، و (۳) فشارهای اقتصاد سیاسی در حوزه انرژی، تجارت و زیرساخت. بر این اساس، با تحلیل یافته‌ها سه سناریو محتمل برای آینده امنیت منطقه‌ای عراق ترسیم می‌شود: همسویی تدریجی، موازنه‌گرایی فعال و مقاومت آشکار. پژوهش نشان می دهد که گزینه «موازنه‌گرایی فعال» بهینه‌ترین مسیر برای کاهش هزینه‌های امنیتی و مشروعیت داخلی عراق خواهد بود. | ||
| کلیدواژه‌ها | ||
| عراق؛ امنیت منطقه‌ای؛ عادی‌سازی روابط؛ اسرائیل؛ آمریکا | ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 95 |
||