شناسایی و اولویتبندی عارضههای کانونهای ارزیابی و توسعه در ایران | ||
| پژوهشهای مدیریت منابع انسانی | ||
| مقاله 4، دوره 8، شماره 1 - شماره پیاپی 23، 1395، صفحه 103-130 اصل مقاله (346.8 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| نویسندگان | ||
| مهناز اکبری* 1؛ مرجان فیاضی2؛ حمزه جمشیدی3 | ||
| 1دانشجوی دکتری رفتار سازمانی، دانشکده مدیریت دانشگاه تهران | ||
| 2استادیار گروه مدیریت منابع انسانی، دانشکده مدیریت دانشگاه تهران | ||
| 3دانشجوی دکتری مدیریت منابع انسانی، دانشگاه تهران، پردیس قم | ||
| چکیده | ||
| کانونهای ارزیابی، ابزاری مهم و مؤثر برای انتخاب و ارتقای سرمایههای انسانی سازمان، تشخیص نقاط قوت و ضعف ارزیابیشوندگان و توسعۀ شایستگیهای آنها محسوب میشوند. بهرغم مزایای استفاده از کانونهای ارزیابی، فرایند استفاده از این کانونها دچار عارضههایی است. در این مقاله، نتایج شناسایی و اولویتبندی عارضههای کانونهای ارزیابی و توسعه در راستای کمک به سازمانها در جهت استفاده بهینه از کانونهای ارزیابی و نیل به رویکرد شایستهسالاری در سازمانها، با استفاده از روش دلفی ارائه شده است. ابتدا از طریق مرور ادبیات و مصاحبه با خبرگان، 42 عارضه، شناسایی و در ادامۀ پژوهش، اعضای پانل دلفی، سایر عارضهها را شناسایی و سپس آنها را اولویتبندی کردند. از مجموع 50 عارضۀ شناساییشده، 15 عارضۀ اولیه که از نظر اعضای پانل دلفی، مهمتر تشخیص داده شده بود، بهعنوان نتایج دلفی و یافتههای پژوهش انتخاب شد. در این میان 11 عارضه از طریق مصاحبه با خبرگان و 4 عارضه از سوی اعضای پانل دلفی ارائه شدهاند. عدم حمایت مدیر ارشد، بومینبودن مدل شایستگی، عدم توجه به هدف کانون ارزیابی و مد تلقیشدن آن، عملینشدن نتایج کانون جهت ارائه برنامۀ توسعۀ فردی و منحصربهفرد نبودن مدل شایستگی در سطح مشاغل بهعنوان 5 عارضۀ مهم کانونهای ارزیابی و توسعه، شناسایی شدند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| کانون ارزیابی و توسعه؛ مدل شایستگی؛ برنامۀ توسعۀ فردی؛ عارضهیابی؛ روش دلفی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,394 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,917 |
||