صلاحیت های حرفه ای مربیان تربیت دینی: ارائه چارچوبی همسو با حکمت 147 نهج البلاغه | ||
| پژوهش در مسائل تعلیم و تربیت اسلامی | ||
| مقاله 9، دوره 27، شماره 45، زمستان 1398، صفحه 195-222 اصل مقاله (591.74 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| نویسندگان | ||
| روح الله شهریاری* 1؛ حسن نجفی2 | ||
| 1نویسنده مسئول: دانش آموخته کارشناسی ارشد مؤسسه آموزش عالی اخلاق و تربیت | ||
| 2دکتری مطالعات برنامه درسی دانشگاه علامه طباطبائی(ره) | ||
| چکیده | ||
| عوامل زیادی در فرایند تربیت دینی مداخله میکنند، یکی از این عوامل مداخلهگر، مربی است. اهمیت مربی در این فرایند به قدری است که میتوان تربیت را رابطه هدفمند دوسویه مربی ـ متربی نامید. ازاینجهت، پاسخ به این مسئله که مربی چه صلاحیتهای حرفهای باید داشته باشد تا بتواند نقش و کارکرد خود را بهدرستی ایفا کند؟ میتواند ما را در کسب نتیجه مطلوب از فرایند تربیت و تحقق اهداف تربیتی یاری رساند. بدینجهت، در این پژوهش با نگاه تحلیلی ـ استنباطی و با مدنظر قراردادن حکمت 147 نهجالبلاغه که دلالتهایی در این رابطه دارد، به پاسخ مسئله پژوهش پرداخته و صلاحیتهای حرفهای مربی تربیت دینی را در دو طیف علمی و عملی شناسایی کردهایم. طیف علمی صلاحیتهایی چون "اخذ، انتقال و مراقبت" بوده و طیف عملی صلاحیتهایی مانند سلبی (استیکال، استکبار، عدمژرفاندیشی، لذتگرایی، ثروتاندوزی) و ثبوتی (خداگرایی، معرفت یقینی، صبر و استقامت و شهامت) را دربرمیگیرد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| تربیت دینی؛ مربی؛ صلاحیتهای حرفهای؛ دانش بومی؛ حکمت 147 نهجالبلاغه | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,036 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 5,073 |
||