توسل دولتها به هوش مصنوعی جهت تأمین امنیت ملی و مواجهه با تهدیدات حقوق بشری | ||
| دولت پژوهی ایران معاصر | ||
| دوره 10، شماره 1، بهار 1403، صفحه 39-65 اصل مقاله (1.35 M) | ||
| نوع مقاله: سیاست گذاری و حکمرانی سیاسی | ||
| نویسندگان | ||
| پژمان الهامی طالشمیکائیل* 1؛ امیر کردکریمی2؛ حسام اوروجی3 | ||
| 1گروه حقوق وعلوم سیاسی ،دانشگاه ازاداسلامی مدرس دانشگاه | ||
| 2دکتری تخصصی علوم سیاسی (اندیشه سیاسی) ، محل اخذ مدرک: دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز | ||
| 3(کارشناسی ارشد) علوم سیاسی دانشگاه تبریز | ||
| چکیده | ||
| بسیاری از دولتها از هوش مصنوعی و فناوری مرتبط با آن برای حفظ امنیت ملی بهره میگیرند. این دولتها بهره گیری از هوش مصنوعی در راستای تأمین امنیت ملی را با این استدلال که «فناوری و ماشینها بیطرف هستند» توجیه میکنند. در این پژوهش با هدف «بررسی توسل دولت ها به هوش مصنوعی برای تأمین امنیت ملی و تهدید بنیادی ترین حقوق بشر»؛ این پرسش مطرح شد که «چگونه توسل دولتها به هوش مصنوعی برای تأمین اهداف امنیت ملی، بنیادی ترین حقوق بشر را تهدید میکند؟» که با توجه به پژوهش میتوان نتیجه گرفت: فناوری در هوش مصنوعی میتواند حاوی اطلاعات مغرضانه، سوگیریها و خطاها باشد که این مساله منجر به ایجاد نتایج مثبت کاذب و منفی کاذب میشود. هنگامی که این فناوری برای اهداف امنیت ملی توسعه مییابد، برخی از موارد مرتبط با حقوق بشر شهروندان به خطر می افتد. در واقع فناوری و تکنولوژی نمیتواند بیطرف باشد که چرا سوگیری و خطاهای ذاتی، بخش جدانشدنی از آن میباشند و این مساله به صورت جدی حقوق اساسی مردم از جمله حفظ حریم خصوصی، حق محاکمه عادلانه، حق آزادی عقیده و حتی حق حیات را به بهانه ی حمایت از امنیت ملی تهدید میکند. در این پژوهش به روش توصیفی- تحلیلی و بهرهگیری از روش فیش برداری سعی در بررسی حقوقی شده است که با بهرهگیری دولتها از هوش مصنوعی برای اهداف امنیت ملی، در معرض خطر قرار گرفته اند | ||
| کلیدواژهها | ||
| هوش مصنوعی؛ امنیت ملی؛ نظارت؛ حق حریم خصوصی؛ آزادی بیان؛ دولت | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,761 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 557 |
||